Technologia SLS (Selective Laser Sintering) została opracowana w roku 1992 i stanowiła trzecią, po technologii SLA oraz FDM, technologię druku 3D. Jej działanie opiera się selektywnym spiekaniu za pomocą wiązką lasera materiału w formie proszku. Materiał ten może mieć różny skład chemiczny, najczęściej są to różne metale i ich stopy (tytan, glin, stopy żelaza) oraz tworzywa z grupy poliamidów. Zasada działania jest bardzo podobna, jak w przypadku drukarek SLA. Istnieją jednak pewne istotne różnice, które opiszemy po przedstawieniu podobieństw. Model znajduje się na platformie, na którą nanoszone są warstwy proszku za pomocą specjalnego nagarniacza. Po każdym procesie nałożenia warstwy, następuje spieczenie proszku za pomocą wiązki laserowej wzdłuż ścieżek którymi podąża głowica. Po spieczeniu całej ścieżki dla danej warstwy platforma obniża się, dając miejsce na nagarnięcie kolejnej warstwy, po której nałożeniu głowica laserowa rysuje nowy obrys dla następnego przekroju.

Różnica względem technologii SLA tkwi w braku potrzeby drukowania struktur podporowych. Dla elementów znajdujących się w nawisie podporę stanowi niespieczony proszek. W przypadku innych technologii, konieczność drukowania podpór sprawia, że bywają one drukowane w trudnych do usunięcia miejscach. Technologia SLS pozbawiona jest takich ograniczeń, przez co można drukować obiekty o praktycznie dowolnej geometrii. Po wyjęciu modelu z drukarki, jedne co trzeba zrobić, to oczyścić go z pyłu i cienkich naskorupień przy użyciu piaskarki, a następnie odmuchać sprężonym powietrzem.

Współczesne drukarki SLS to w większości duże i drogie maszyny do zastosowań przemysłowych. Są jednak producenci, tacy jak polski Sinterit, którzy postarali się przybliżyć tę technologię dla mniejszych przedsiębiorstw. Dzięki temu można za mniej jak 16 000 € brutto zdobyć drukarkę wykonującą wydruki o większej rozdzielczości jak drukarki FDM, o większej wytrzymałości jak drukarki SLS i PolyJet oraz o dowolnej geometrii.

Porozmawiaj z nami
Loading...